Σε λίγες ώρες πετάω..

Σε λίγες ώρες πετάω με το πλοίο..Φεύγω..Για φθινοπωρινές διακοπές..Κι όμως τίποτα δε μάζεψα ακόμα..Ούτε καφέ δεν ήπια..Λες να μη θέλω να πάω; Ναι καλά..

Για λίγες μέρες θα λείψω..Θα πάω να αγκιστρώσω το καμάκι μου ή να καμακώσω το αγκίστρι μου..Τέλος πάντων, δεν ξέρω πως το λένε..Εγώ στο Αγκίστρι θα πάω..εδώ δίπλα..ότι με χρειαστείς θα είμαι κοντά..λέμε τώρα..θα χάσω βέβαια τις εξελίξεις αλλά θα τις μαθαίνω από δεύτερο χέρι..γιατί τον τελευταίο καιρό υπάρχει οργασμός εξελίξεων στο φιλικό περιβάλλον..ακούς ξαδέρφη..;

Χθες πήγα στη συναυλία Πρωτοψάλτη στο Μαρούσι. Ωραία ήταν. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι δεν έβλεπα, ήμουν στριμωγμένη και πονέσαν τα πόδια μου από την ορθοστασία όλα τα άλλα ήταν υπέροχα..Εν αναμονή Αλεξίου στο Θέατρο Βράχων..τουλάχιστον εκεί πληρώσαμε εισιτήριο και μάλλον θα είναι πιο ανθρώπινα..Για να μάθεις να σκέφτεσαι διπλά τις δωρεάν συναυλίες..κωλοέλληνα..

Σας χαιρετώ λοιπόν..σας φιλώ..και αριβάρω..

Παρά-σημα

Μένουμε μαζί στο ίδιο σπίτι. Συγκατοικούμε. Υποτίθεται ότι βρισκόμαστε αρκετά, ότι μοιραζόμαστε πράγματα, ότι ζούμε παρόμοιες καταστάσεις. Υποτίθεται.

Στην ουσία των πραγμάτων νιώθω ότι δεν είμαστε μαζί, δε κοιμόμαστε μαζί, δε μοιραζόμαστε την καθημερινότητα. Μου λείπες. Πολύ. Είναι σαν να μη ζούμε μαζί. Είναι σαν να είσαι ο έρωτας του Σαββατοκύριακου. Ο πρώιμος έρωτας, ο βίαιος, ο ολοκληρωτικός. Είναι σαν να μην είσαι εδώ. σαν να μην είσαι μαζί μου. Είναι σαν να προετοιμάζομαι να σε γνωρίσω. Στο μέλλον.

Απόμακρη κι όμως τόσο κοντινή. Η ανάσα σου. Οικεία κι όμως τόσο ξένη. Η σκέψη σου. Αναμενόμενες κι όμως τόσο δελεαστικές. Οι πράξεις σου. Γιατί εσύ είσαι τόσο απόμακρη, οικεία και δελεαστική. Δυνατή σαν 10 άντρες μαζί. Τρυφερή σαν όλα τα πούπουλα του κόσμου στο κρεβάτι μου. Εκρηκτική σαν τόνους πυρομαχικών και στοργική σαν χιλιάδες μάνες. Άλλες μάνες. Διαφορετικές. Που βιάζουν τα παιδιά τους. Με βιασμούς απανωτούς και τελειωτικούς. Με βιασμούς του μυαλού που πολύ αναζητώ. Πάντα με έπαιρνες μακριά, πάντα μου έταζες ταξίδια. Δε μου είπες όμως πως δε θα σταμάταγαν ποτέ. Πώς όσο πιο κοντά σου είμαι τόσο μακρύτερα θα πρέπει να ταξιδεύω για να σε βρω.

Ο κόσμος γύρω μας μικρός. Κύκλος δίχως ακτίνα. Μηδαμινός. Τί να σου κάνει ο πληθυσμός όταν ο ενικός είναι ο αγαπημένος σου αριθμός. Εγώ. Που δύναμαι να γίνω εσύ. Όταν μέσα στα μάτια σου είμαι. Δάκρυ ποτέ δε θα γίνω γιατί το νερό το στοιχείο μου δεν είναι. Φωτιά. Στα μάτια σου. Δύο. Φωτιές να καίνε ασταμάτητα. Αειθαλή δέντρα τα χέρια σου. Πάντα να με κρατούν. Πάντα να με αντέχουν. Και μια ψυχή ξένη. Που ποτέ δε θα κατακτήσω. Στην οποία ποτέ δε θα κατοικήσω.

Κι αν ο χρόνος μου στη γη λιγοστεύει, κι αν μόνο ένα λεπτό είχα, σε σένα θα το χάριζα..