Κόψε..

Τι άλλαξε; Τι χάλασε;

Λες και πάνω στο διάφανο φως

μελάνι στάλαξε.

Πού χάνεσαι;

Πού τρέχει το βλέμμα;

Ποια αλήθεια μου κρύβει ο καπνός

ή μήπως κρύβει ψέμα;

Θα κοιτώ στα μάτια σου

θα ρωτάω μέχρι να μου πεις

θα χτυπώ στα βράχια σου

ως το τέλος της σιωπής.

Κόψε και μοίρασε στα δύο

πάντα η αγάπη θέλει δύο,

δυο να γελούν στο ίδιο αστείο

δυο να ζεσταίνουνε το κρύο

δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό.

Κόψε και μοίρασε στα δυο

πάντα η αγάπη θέλει δυο

δυο μονομάχους στο πεδίο

δυο στο μαζί και στο αντίο

δυο να μοιράζονται τα πάντα

ή το κενό.

Τι ξέφτισε; Τι έσπασε;

Λες και επάνω μου χούφτες γυαλιά η νύχτα πέταξε.

Ποιος έφταιξε και ποιον ν`αθωώσω;

Να σε πάρω ξανά αγκαλιά

ή μήπως να θυμώσω

Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου

Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος

Εκτέλεση: Ελεονώρα Ζουγανέλη

Άλμπουμ: ΕΛΑ (2008)

Είπες..

Είπες ότι τα όνειρα τ' αληθινά όνειρα αληθινά ονειρεύονται. Κι εγώ λέω ότι από τότε που σε γνώρισα κάτι άλλαξε στο σύμπαν. Σίγουρα έμεινε με λιγότερες πευκοβελόνες αλλά δε νομίζω να δυσανασχετεί γι' αυτό..Ίσως η εμμονή σου με τα μικρά γράμματα και τις τελείες να δηλώνει τη μετριοφροσύνη σου. Ίσως πάλι να δηλώνει την ανάγκη σου για λίγα και καλά. Αλλά πού να τα βρεις..

Όσο ψάχνεις και δεν τα βρίσκεις τόσο θέλω να σου τα δώσω εγώ. Να σου τα στείλω σε γράμμα συστημένο δίχως στοιχεία αποστολέα. Γιατί με κάνεις καλύτερο άνθρωπο. Γιατί η ευαισθησία σου ξεπερνά κάθε όριο προσμονής αλλά και ανοχής πολλές φορές. Γιατί το βλέμμα σου πολλά λέει κι ακόμα περισσότερα αποφεύγει να υποσχεθεί. Σε όλους. Μα κυριώς σε σένα. Κι όλες τις αντιπροσωπευτικές σου εικόνες να κρατήσω θέλω φυλαγμένες στους θύλακες της μνήμης μου και να τις ανακτώ και να σου τις παρουσιάζω όποτε εσύ το χρειάζεσαι..

Μη ρωτάς γιατί..Επειδή σε σκέφτομαι συχνά και προσεύχομαι να είσαι καλά..Με έναν ιδιαίτερο τρόπο..μου λείπεις κάθε μέρα που δε σε ακούω..κάθε μέρα που δε σε νιώθω κοντά μου..

Τα όνειρα τ' αληθινά δεν υπάρχουν πια μωρό μου..