Από τις εφτά τις πέντε..

Άραγε εμείς επιλέγουμε τη ζωή που θα ζήσουμε ή η ζωή επιλέγει εμάς για να εκδηλωθεί..Η εκτόνωση είναι μεγάλη υπόθεση..διότι όταν συμβαίνει τελειώνει. Κάτι που δε συμβαίνει με τα συναισθήματα και τα ένστικτα. Δυστυχώς.

Κι αν το βήμα μπροστά να κάνεις αδυνατείς, κάποιο λόγο θα έχεις, δε μπορεί..Κάτι θα έχεις μέσα στο μυαλό σου που σε σταματά..τροχοπέδη στην καρδιά όμως μπαίνει..; Λέω ναι και βάζω..σαν enter πατώ το escape κι ας ξέρω ότι θα κλείσει το παράθυρο..

Στον Σεπτέμβρη που δεν πόθησα και σε μια χρονιά που δεν αγάπησα εμένα.. εκεί αφιερώνω τις πέντε από τις εφτά ζωές και μου μένουν άλλες δυο να χαραμίσω..

Πόσα ένα βλέμμα χωρά..

Πόσα ένα βλέμμα χωρά και πόσα αφήνει απ' έξω..

Στην αυλή του σπιτιού που δεν έμεινε κανείς..



Ειλικρινής..

Πέρα από σένα που πάντα ήσουν και πάντα θα παραμένεις..

Τελικά πόσα ένα βλέμμα χωρά και πόσα απ' έξω αφήνει ..

Δε θα άλλαζα τίποτα..δε θα έκανα τίποτα πια..γιατί ο εσωτερικός εγκλωβισμός είναι πιο ισχυρός από τον εξωτερικό..Επειδή η φωτιά μαίνεται σε όλα τα μέτωπα..κι εγώ δεν έχω κουράγιο να σβήσω τις εστίες με κλαδιά..όλα τόσα ίδια μα τόσο διαφορετικά καμμένα..τίποτα όπως τότε που είχα την ελπίδα..που ήμουν κοντά σου..

Τελικά, η Λευκή Ζωή μου είναι σε πλήρη αρμονία με τους λευκούς τοίχους..κι ας κρέμασα τα κάδρα..

Αχ αυτή η υπερβολή μου..