Το πρωί που ξύπνησες είδες τριγύρω μια αναπαράσταση ενδόμυχων σκέψεων. Κι εγώ είδα. Είδα πως μ' άγγιξες με πέπλα βυσσινί..Κι αν όλο αυτό παιχνίδι του μυαλού είναι δε με πειράζει. Έχω μάθει να χάνω, 34 πια..Το μόνο σωστό χρώμα είναι αυτό των ματιών σου που με ανυπομονησία περιμένω να με κοιτάξουν και να μου πουν. Αν μουσικές ακούγονται, αν χρώματα κατακλύζουν, αν αφές ελευθερώνουν, αν ορμές συγκρατούν..
Καλημέρες χρωματιστές..
