Πανσέληνος

Έχει πανσέληνο σου λέει και θα πάμε να τη δούμε. Απ΄την καλή ή από την ανάποδη δεν έχει σημασία.

Προειδοποιώ ότι η ανάρτηση θα είναι άκρως μπερδεμένη και δυσνόητη. Όχι πως οι υπόλοιπες ήταν λιτές και κατανοητές..

Έχει πανσέληνο λοιπόν και πάμε. Όχι με αγκαλιασμένα χέρια αλλά με κουλουριασμένα θέλω και δεμένες πισθάγκωνα ψυχές. Και μέχρι το κουβάρι να ξετυλιχτεί νυχτώνει. Επικίνδυνα. Και τότε όλα γίνονται πιο όμορφα και πιο δύσκολα.

Το πήρα απόφαση ότι δε θα ενδώσω. Δοκίμασα να την κρατήσω την απόφαση αυτή και κατά ένα μεγάλο ποσοστό τα κατάφερα. Κάποιος πέρασε πολύ όμορφα. Αυτό είναι το θετικό της ιστορίας. Κάποιος άλλος χαμένος στις σκέψεις και τους φόβους του αδυνατούσε να ξεπεράσει τα εμπόδια που ο ίδιος έβαζε με αποτέλεσμα να μη κατορθώσει να εκτιμήσει τη στιγμή. Τις διάφορες εκείνες μικρές στιγμές ανατριχίλας. Στο λαιμό ένας κόμπος έπαιζε κρυφτό με μια γλώσσα πύρινη. Κέρδιζε ο κόμπος. Πάγωνε η πύρινη. Για λίγο. Αυτό το λίγο που τόσο πολύ είναι. Και σε χρόνο αλλά και σε χώρο.

Στο χώρο που δε κατορθώνω να κερδίζω. Στη θάλασσά σου που δε μου δανείζεις και όλο δίνες τη γεμίζεις. Πόσο εύκολα μπορείς να προκαλέσεις σεισμό στους τένοντές μου.

Κι επειδή χρόνια με κυνηγάει το στοιχειό αυτό λέω να το παρατήσω. Να το αφήσω μόνο του να τρομάζει τα πουλιά στο αμπέλι της καρδιάς μου. Προσπάθησα πολλάκις να το ημερώσω αλλά δεν είναι όλα τα τριαντάφυλλα το ίδιο συνεργάσιμα..