Απορώ εγώ και η Μελίνα μαζί..και σας ρωτάμε: Πώς στην ευχή γίνεται να επιβιώνουν σ' αυτή τη ζωή τα καθίκια; Πώς τόσο επιτυχημένα τη "βγάζουν καθαρή" οι εκμεταλλευτές, οι κίβδηλοι, οι καλοπερασάκηδες και οι κλέφτες συναισθημάτων και ιδεών;
Κι επειδή η απορία θα μένει αλλά δε θα με βασανίζει αποφασίζω (εγώ τουλάχιστον) να το "πάρω" αλλιώς και να χαλαρώσω το κορμί και τη σκέψη μου.
Πίσω στα καθημερινά παρατηρώ ότι ένα σκυλί είναι μεγάλη δέσμευση και μεγάλο δέσιμο. Είχα και πριν σκυλάκι στο σπίτι αλλά στο πατρικό. Και μάλλον είναι διαφορετική η ευθύνη και η έννοια όταν είναι αποκλειστικά δική σου. Όπως με τις επιλογές. Και τις επιπτώσεις.
Ας είναι. Οι μέρες περνούν γρήγορα και η κούραση μοιάζει να συσσωρεύεται. Οι καλές στιγμές υπάρχουν αλλά δεν είναι αρκετές. Καλύτερα έτσι. Ή χειρότερα. Δεν ξέρω. Τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών πέφτουν στο κενό και οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε. Δεν προσπαθούμε, δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε..Δεν έχω καταλήξει.
Κυριακάτικο βράδυ. Νωχελικό και ήρεμο. Αδιάφορο ίσως. Το μυαλό τριγυρνά σε αυτά που δεν έκανες, που δεν είπες, σε αυτά που επέλεξες και το κόστος ευκαιρίας τους. Οικονομικής κατεύθυνσης σπουδές που λίγο σε βοηθούν να ξεφύγεις από τη στεγνή λογική των πραγμάτων. Αναζητώντας την ουσία δε θα τη βρεις. Δεν ξέρεις κάποιες φορές αν υπάρχει. Η ήρεμη αντιμετώπιση φαντάζει παραίσθηση. Και σου αρέσει τόσο πολύ να είσαι ο τιμονιέρης. Της δικής σου ζωής και των άλλων. Λάθη να κάνεις απανωτά και να μετανιώνεις σιωπηλά.
Καληνύχτα άνθρωπε που την ανάγκη της σκέψης μας έχεις και που στη θαλπωρή του Αγ. Σάββα τις ελπίδες σου εναποθέτεις. Ας σε ακούσει, ας σε αφουγκραστεί, ας σε βοηθήσει. 'Ο,τι κι αν σημαίνει η βοήθεια αυτή..
