Όχι βότσαλα..ούτε βράχοι. Μόνο πέτρες.
Που εσύ έφερες σπίτι μας τότε.
Κι εγώ προσπάθησα να τις κάνω ν' ανθίσουν.
Δεν ήξερα ότι οι πέτρες άπαξ και μέσα μπουν ποτέ δεν ευδοκιμούν.
Τί θέλεις τώρα μετά από τόσα χρόνια και με χτυπάς; Τί μπορείς εσύ ν' αλλάξεις εκεί που ο χρόνος απέτυχε; Τί μπορείς εσύ να πάρεις πίσω από αυτά που δεν έχω πια; Χαζό αγόρι, πάντα λάθη έκανες. Μόνο που τότε δεν πονούσαν τόσο. Εγώ άλλα όνειρα είχα για σένα. Αλλιώς σε περίμενα. Κι ότι κι αν λες για μένα νομίζοντας ότι την αυτοπεποίθησή μου πληγώνεις, στην ουσία εσένα μαστιγώνεις. Γιατί όμως η χειροδικία να είναι ένα από τα όπλα σου; Γιατί αισθάνεσαι ότι χρωστάς σε κάποιον να τον δείρεις..Πώς μπορεί να έστηνα εγώ τη ζωή μου με έναν άνθρωπο σαν εσένα..Είπα στον εαυτό μου, και θα το κρατήσω, ότι μετά από τη σχέση μας δε θα μετανιώσω για τίποτα και για κανέναν. Κι όμως, σήμερα μετάνιωσα που σου είπα να έρθεις από δω. Γιατί ότι υπήρξε μια φορά μπορεί να πάψει να υπάρχει..
