Σε μια μέρα που πιο πολύ φθινόπωρο και βροχή μυρίζει εγώ σε παραλίες γυμνιστών θα ταξιδέψω και κορμιά θα ξεμπλέξω..από τη δίνη του έρωτα, από τον κισσό της συνήθειας..Κι όταν τον γόρδιο δεσμό τους λύσω θα τ' αφήσω..μόνα πάνω στην άμμο το σημάδι τους ν' αφήνουν στους καιρούς..
Οι καιροί περνούν κι εγώ γίνομαι εκκρεμότητα..Άχρωμη, άγευστη, δίχως χτύπο μα τόσο ζωντανή εκκρεμότητα..
