Δεν τρώγεται με τίποτα σου λέω..Ακίνητος μένεις από πάνω του και το κοιτάς..κι αηδιάζεις..με το σερβιτόρο και το μάγειρα..και το μαγαζί..και δεν ξαναπατάς..
Οι ρυθμοί της καθημερινότητας εξαντλητικοί..ο χρόνος ελάχιστος και η ποιοτική "μοιρασιά" του αδύνατη..Απ' την άλλη είναι και το νήμα της ζωής..αυτό το νήμα που κόπηκε σήμερα το πρωί για τη Χριστίνα..εκεί που κοιμόταν..εκεί που τα παιδιά πήγαν να την ξυπνήσουν αλλά δεν έπαιρναν καμία απάντηση..κανένα νεύμα..εκεί που η τελευταία πνοή της 27χρονης Χριστίνας ήταν κάπου ανάμεσα στο όνειρο..και εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί..Πραγματικά, δεν είναι το θέμα αυτός που φεύγει αλλά αυτός που μένει..πίσω..δυστυχώς..και όλα θα πηγαίνουν πίσω για πολύ καιρό..
Κι εμείς οι ανόητοι ασχολούμαστε με γελοιότητες ενώ θα έπρεπε να αναθρέφουμε σωστά τα παιδιά μας, να μην απιστούμε, να μη λέμε ψέμματα και να μη ζούμε μια αλλοπρόσαλλη ζωή που μόνο προβλήματα μπορεί να μας φέρει..Και εδώ είμαι πολύ χαλαρή γιατί στην πραγματικότητα θα ήθελα να δώσω ονόματα και διευθύνσεις για τις τομάτες, τ΄αβγά και τα γιαούρτια που θα έπρεπε να πετάξουμε..και να ελευθερώσω όλα τα πουλιά του Χίτσκοκ να έρθουν να σου βγάλουν τα μάτια..Τί να σου κάνουν τα πτυχία αν δεν άλλαξες καθόλου..ή μάλλον άλλαξες..αλλά προς το χειρότερο..και μπορείς να βρίζεις όσο θες τους αδύναμους..έλα να τα βάλεις με τους δυνατούς αν έχεις κότσια..που δεν έχεις αλλά λέμε..
Η κηδεία είναι αύριο και θα πάω..όχι για να συμπαρασταθώ..όχι γιατί πραγματικά θα μου λείψει η Χριστίνα..γιατί θέλω να εξοικειώνομαι με το θάνατο..κυρίως τον δικό μου..
