Φεύγω. Με συντροφιά τη θάλασσα και πλανεύτρα εικόνα τους γλάρους. Ταξιδεύω σε μέρος που ο χρόνος υπέρ μας μετρά.Σε χώρο και σε χρόνο πλασματικό που πιο πολύ σ' αγαπώ.
Πάω εκεί που και το χώμα που πατάς έχει χρώμα.
Και δε θέλεις να πατάς. Το να πετάξεις φαίνεται ευκολότερο.
Όπως και το να σε ξεχάσω. Ευκολότερο απ' το να σ' ερωτευτώ.
Εσένα που με μαύρα πέπλα με τυλίγεις στη γωνία του λευκού καναπέ μέρα μεσημέρι. Και που τα φιλιά σου αβάστακτα κρατάς και αμερόληπτα σκορπάς στο κορμί μου.
Μέσα στα μωβ λουλούδια τα μάτια της βλέπω και αγγίζοντας τα φύλλα τους τους ώμους της χαϊδεύω. Κι έπειτα την κοιτώ και φαντάζει πιο όμορφη όταν η φύση αντανάκλαση στα μάτια της γίνεται. Πιο όμορφη από ποτέ. Πιο όμορφη από πάντα. Αυτή που το Α της ζωής μου είναι, που οι ανάσες μου για κείνη προορίζονται και οι σχεδίες μου για κείνη ταξιδεύουν.
Εικόνες: απ' το Νιμπορειό
