Μήπως ότι δεν είμαι καλά ψυχολογικά; Και πότε θα γίνω δηλαδή αν συνέχεια το αναφέρω και ποτέ δεν κάνω κάτι ουσιαστικό γι' αυτό; Η γκρίνια δεν υπήρξε ποτέ αγαπημένο μου σπορ αλλά καταντώ να την υιοθετώ ως καθημερινή συνήθεια.
Οι επιλογές μου μου φαίνονται απαράδεκτες και ο εαυτός μου ανυπόφορος. Ήρθε και ο φίλος μου ο Θ. τις προάλλες και καθήσαμε στο μπαλκόνι συζητώντας για ώρες. Συμπέρασμα: όλα τα ζευγάρια προβλήματα έχουν. Άλλα άλυτα κι άλλα ανύπαρκτα. Καθόλου ενθαρρυντικό όλο αυτό, το ομολογώ.
Ιδιαίτερη όρεξη δεν έχω. Ιδιαίτερη έμπνευση δε καθόλου. Τί έχω; Απαισιοδοξία και αγανάκτηση. Για συγκεκριμένα και αφηρημένα θέματα. Το πρόβλημα είναι τί κάνω γι' αυτά. Κι εγώ σου λέω ένα μεγάλο και πολύχρωμο Τ Ι Π Ο Τ Α όπως λέμε γάματα με μεγάλα γράμματα.
Πού θα μου πάει όμως..θα το βρω το πούστικο το κέφι.
Μήπως έχετε καμιά ιδέα..;
